مولوی | مثنوی معنوی | دفتر سوم | بخش ۱۰۱ - تصورات مرد حازم

آنچنانک ناگهان شیری رسید مرد را بربود و در بیشه کشید او چه اندیشد در آن بردن ببین تو همان اندیش‌ای استاد دین می‌کشد شیر قضا در بیشه‌ها جان ما مشغول کار و پیشه‌ها آنچنانک از فقر می‌ترسند خلق زیر آب شور رفته تا به حلق گر بترسندی از آن فقرآفرین گنجهاشان کشف گشتی در زمین جمله‌شان از خوف غم در عین غم در پی هستی فتاده در عدم