مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۹۴۸

کسی خراب خرابات و مست می‌باشد از او عمارت ایمان و خیر کی باشد یکی وجود چو آتش بود نباشد آب محال باشد یک مه بهار و دی باشد منم خراب خرابات و مست طاعت حق درون شهر معظم ز نیک و بی‌باشد عمارتیست خراباتیان شهر مرا که خانه‌هاش نهان در زمین چو ری باشد شکوفه‌هاست درختان زهد را ز شراب نه آن شراب که اشکوفه‌هاش قی باشد چو هست و نیست مرا دید چشم معتزلی بگفت دیدم معدوم را که شیء باشد به سایه‌ها و به خورشید شمس تبریزی که بی‌مکان و زمان آفتاب و فی باشد