مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۵۹۱

چه بویست این چه بویست این مگر آن یار می‌آید مگر آن یار گل رخسار از آن گلزار می‌آید شبی یا پرده عودی و یا مشک عبرسودی و یا یوسف بدین زودی از آن بازار می‌آید چه نورست این چه تابست این چه ماه و آفتابست این مگر آن یار خلوت جو ز کوه و غار می‌آید سبوی می‌چه می‌جویی دهانش را چه می‌بویی تو پنداری که او چون تو از این خمار می‌آید چه نقصان آفتابی را اگر تنها رود در ره چه نقصان حشمت مه را که بی‌دستار می‌آید چه خورد این دل در آن محفل که همچون مست اندر گل از آن میخانه چون مستان چه ناهموار می‌آید مخسب امشب مخسب امشب قوامش گیر و دریابش که او در حلقه مستان چنین بسیار می‌آید گلستان می‌شود عالم چو سروش می‌کند سیران قیامت می‌شود ظاهر چو در اظهار می‌آید همه چون نقش دیواریم و جنبان می‌شویم آن دم که نور نقش بند ما بر این دیوار می‌آید گهی در کوی بیماران چو جالینوس می‌گردد گهی بر شکل بیماران به حیلت زار می‌آید خمش کردم خمش کردم که این دیوان شعر من ز شرم آن پری چهره به استغفار می‌آید