مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۳۱۲۹

رضیت بما قسم‌الله لی و فوضت امری دلی خالقی لقد احسن‌الله فیما مضی کذالک یحسن فیما بقی ایا ساقی جان هر متقی بگردان چو مردان، می‌راوقی بخر جان و دلرا ز اندیشها که بر جانها حاکم مطلقی بهشت رخت گر تجلی کند نه دوزخ بماند، نه در وی شقی اگر تو گریزی ز ما، سابقی ور از تو گریزیم، تولا حقی میان شب و روز فرقی نماند چو ماهت نه غربیست، نی مشرقی به صد لابه مخمور را می‌دهی کی دیدست ساقی بدین مشفقی؟! شراب سخن بخش رقاص کن که گردد کلوخ از تفش منطقی چو حق گول جستست و قلب سلیم دلا زیرکی می‌کنی؟ احمقی ز فکرت دل و جان گر آرام داشت چرا رفت در سکر و در موسقی؟! تو تنها چرایی اگر خوش خویی؟! تو عذرا چرایی اگر وامقی؟! جعل وش ز گل خویشتن در کشی همان چرک می‌کش، بدان لایقی همه خارکس دان، اگر پادشاست بجز خار خار، و غم عاشقی خمش کن، ببین حق را فتح باب چهددر فکرت نکته مغلقی؟!