مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۳۰۱۱

هر نفسی از درون دلبر روحانیی عربده آرد مرا از ره پنهانیی فتنه و ویرانیم شور و پریشانیم برد مسلمانیم وای مسلمانیی گفت مرا می‌خوری یا چه گمان می‌بری کیست برون از گمان جز دل ربانیی بر سر افسانه رو مست سوی خانه رو جان بفشان کان نگار کرد گل افشانیی یک دم‌ای خوش عذار حال مرا گوش دار مست غمت را بیار رسم نگهبانیی عابد و معبود من شاهد و مشهود من عشق شناس‌ای حریف در دل انسانیی کعبه ما کوی او قبله ما روی او رهبر ما بوی او در ره سلطانیی خواجه صاحب نظر الحذر از ما حذر تا ننهد خواجه سر در خطر جانیی نی غلطم سر بیار تا ببری صد هزار گل ندمد جز ز خار گنج به ویرانیی آمد آن شیر من عاشق جان سیر من در کف او شیشه‌ای شکل پری خوانیی گفتم‌ای روح قدس آخر ما را بپرس گفت چه پرسم دریغ حال مرا دانیی مستم و گم کرده راه تن زن و پرسش مخواه مست چه‌ام بوی گیر باده جانانیی کی بود آن‌ای خدا ما شده از ما جدا برده قماشات ما غارت سبحانیی هر کی ورا کار کیست در کف او خارکیست هر کی ورا یار کیست هست چو زندانیی کارک تو هم تویی یارک تو هم تویی هر کی ز خود دور شد نیست به جز فانیی