مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۳۰۰۷

دوش همه شب دوش همه شب گشتم من بر بام حبیبی اختر و گردون اختر و گردون برده ز زهره جام حبیبی جمله جان‌ها جمله جان‌ها بسته پر و پا بسته پر و پا همچو دل من همچو دل من دلخوش اندر دام حبیبی دام تو خوشتر دام تو خوشتر از می‌احمر وز زر اخضر از زر پخته از زر پخته نادره‌تر بد خام حبیبی نور رخ شه نور رخ شه حسرت صد مه رهزن صد ره صبح سعادت صبح سعادت درج شده در شام حبیبی مخزن قارون مخزن قارون اختر گردون ملک همایون گر بدهد جان گر بدهد جان او نگزارد وام حبیبی عام شده‌ست این عام شده‌ست این نظم سخن‌ها لیک تو این بین ای شده قربان‌ای شده قربان خاص جهان در عام حبیبی