مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۹۳۶

ای نوبهار خندان از لامکان رسیدی چیزی بیار مانی از یار ما چه دیدی خندان و تازه رویی سرسبز و مشک بویی همرنگ یار مایی یا رنگ از او خریدی ای فضل خوش چو جانی وز دیده‌ها نهانی اندر اثر پدیدی در ذات ناپدیدی ای گل چرا نخندی کز هجر بازرستی ای ابر چون نگریی کز یار خود بریدی ای گل چمن بیارا می‌خند آشکارا زیرا سه ماه پنهان در خار می‌دویدی ای باغ خوش بپرور این نورسیدگان را کاحوال آمدنشان از رعد می‌شنیدی ای باد شاخه‌ها را در رقص اندرآور بر یاد آن که روزی بر وصل می‌وزیدی بنگر بدین درختان چون جمع نیکبختان شادندای بنفشه از غم چرا خمیدی سوسن به غنچه گوید هر چند بسته چشمی چشمت گشاده گردد کز بخت در مزیدی