مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۸۸۰

به حق و حرمت آنک همگان را جانی قدحی پر کن از آنک صفتش می‌دانی همه را زیر و زبر کن نه زبرمان و نه زیر تا بدانند که امروز در این میدانی آتش باده بزن در بنه شرم و حیا دل مستان بگرفت از طرب پنهانی وقت آن شد که دل رفته به ما بازآری عقل‌ها را چو کبوتربچگان پرانی نکته می‌گویی در حلقه مستان خراب خوش بود گنج که درتابد در ویرانی می‌جوشیده بر این سوختگان گردان کن پیش خامان بنه آن قلیه و آن بورانی چه شدم من تو بگو هم که چه دانم شده‌ای کی بگوید لب تو حرف بدین آسانی