مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۷۵۹

گویم سخن لب تو یا نی ای لعل لب تو را بها نی ای گفته ما غلام آن دم کان جا همگی تویی و ما نی این جا که منم به جز خطا نی و آن جا که تویی به جز عطا نی این جا گفتن ز روی جسم است و آن جا همه هستی است جا نی سیاره همی‌روند پا نی صد مشک روانه و سقا نی رنجورانند همچو ایوب دریافته صحت و دوا نی بی‌چشمانند همچو یعقوب بینا شده چشم و توتیا نی ره پویانند همچو ماهی بینند طریق‌ها ضیا نی از رشک تو من دهان ببستم شرح تو رسد به منتها نی