مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۷۳۶

چون سوی برادری بپویی باید که نخست رو بشویی در سر ز خمارت ار صداعی است تصدیع برادران نجویی یا بوی بغل ز خود برانی یا ترک کنار دوست گویی در سور مهی بنفشه مویی کی شرط بود که تو بمویی بی‌دام اگرت شکار باید می‌دانک چو من محال جویی ور گوش تو گرم شد ز مستی صوفی سماع وهای و هویی ور هوش تو بی‌خبر شد از گوش یک توی نه‌ای هزارتویی