مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۷۳۴

ای بی‌تو حرام زندگانی خود بی‌تو کدام زندگانی بی‌روی خوش تو زنده بودن مرگ است به نام زندگانی پازهر تویی و زهر دنیا دانه تو و دام زندگانی گوهر تو و این جهان چو حقه باده تو و جام زندگانی بی‌آب تو گلستان چو شوره بی‌جوش تو خام زندگانی بی‌خوبی حسن باقوامت نگرفته قوام زندگانی با جمله مراد و کام بی‌تو نایافته کام زندگانی تا داد سلامتی ندادی کی کرد سلام زندگانی خامش کردم بکن تو شاهی پیش تو غلام زندگانی