مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۷۰۷

کجاییدای شهیدان خدایی بلاجویان دشت کربلایی کجاییدای سبک روحان عاشق پرنده‌تر ز مرغان هوایی کجاییدای شهان آسمانی بدانسته فلک را درگشایی کجاییدای ز جان و جا رهیده کسی مر عقل را گوید کجایی کجاییدای در زندان شکسته بداده وام داران را رهایی کجاییدای در مخزن گشاده کجاییدای نوای بی‌نوایی در آن بحرید کاین عالم کف او است زمانی بیش دارید آشنایی کف دریاست صورت‌های عالم ز کف بگذر اگر اهل صفایی دلم کف کرد کاین نقش سخن شد بهل نقش و به دل رو گر ز مایی برآای شمس تبریزی ز مشرق که اصل اصل اصل هر ضیایی