مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۶۷۷

سلام علیک‌ای مقصود هستی هم از آغاز روز امروز مستی تویی می‌واجب آید باده خوردن تویی بت واجب آید بت پرستی به دوران تو منسوخ است شیشه بگردان آن سبوهای دودستی بیا بشنو حدیث پوست کنده همه مغزم چو در مغزم نشستی هلاای یوسف خوبان به مصر آ ز قعر چه به حبل الله رستی بگیرای چرخ پیر چنبری پشت رسن را سخت کز چنبر بجستی منم لولی و سرنا خوش نوازم بده شکر نیم را چون شکستی به دو بوسه مخا از خشم لب را تو ده نان چون دکان‌ها را ببستی بلی گو نی مگوای صورت عشق که سلطان بلی شاه الستی بلی تو برآردمان به بالا بلی ما فرود آرد به پستی خمش کن عشق خود مجنون خویش است نه لیلی گنجد و نی فاطمستی