مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۶۷۰

خوشی آخر بگوای یار چونی از این ایام ناهموار چونی به روز و شب مرا اندیشه توست کز این روز و شب خون خوار چونی از این آتش که در عالم فتاده‌ست ز دود لشکر تاتار چونی در این دریا و تاریکی و صد موج تو اندر کشتی پربار چونی منم بیمار و تو ما را طبیبی بپرس آخر که‌ای بیمار چونی منت پرسم اگر تو می‌نپرسی که‌ای شیرین شیرین کار چونی وجودی بین که بی‌چون و چگونه‌ست دلا دیگر مگو بسیار چونی بگو در گوش شمس الدین تبریز که‌ای خورشید خوب اسرار چونی