مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۶۰۴

آن چهره و پیشانی شد قبله حیرانی تشویش مسلمانی‌ای مه تو که را مانی من واله یزدانم در حلقه مردانم زین بیش نمی‌دانم‌ای مه تو که را مانی هم بنده و آزادم ویرانه و آبادم هم بی‌دل و دلشادم‌ای مه تو که را مانی هر جسم که بر سر شد جان گشت و قلندر شد هم مؤمن و کافر شدای مه تو که را مانی شاد آنک نهد پایی در لجه دریایی با دیده بینایی‌ای مه تو که را مانی باشد ز توام مفخر فارغ شدم از دلبر از طعنه و از تسخرای مه تو که را مانی من زان سوی دولابم زان جانب اسبابم تو محو کن القابم‌ای مه تو که را مانی بر عاشق دوتاقد آن کس که همی‌خندد زان خنده چه بربنددای مه تو که را مانی شمس الحق تبریزی در لخلخه آمیزی ای جان و جهان می‌زدای مه تو که را مانی