مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۵۷۹

با هر کی تو درسازی می‌دانک نیاسایی زیر و زبرت دارم زیرا که تو از مایی تا تو نشوی رسوا آن سر نشود پیدا کان جام نیاشامد جز عاشق رسوایی بردار صراحی را بگذار صلاحی را آن جام مباحی را درکش که بیاسایی در حلقه آن مستان در لاله و در بستان امروز قدح بستان‌ای عاشق فردایی بر رسم زبردستی می‌کن تو چنین مستی تا بگذری از هستی‌ای سخره هرجایی سرفتنه اوباشی همخرقه قلاشی در مصر نمی‌باشی تا جمله شکرخایی شمس الحق تبریزی جان را چه شکر ریزی جز با تو نیارامد جان‌های مصفایی