مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۵۵

خیز صبوحی کن و درده صلا خیز که صبح آمد و وقت دعا کوزه پر از می‌کن و در کاسه ریز خیز مزن خنبک و خم برگشا دور بگردان و مرا ده نخست جان مرا تازه کن‌ای جان فزا خیز که از هر طرفی بانگ چنگ در فلک انداخت ندا و صدا تنتن تنتن شنو و تن مزن وقت تو خوش‌ای قمر خوش لقا در سرم افکن می‌و پابند کن تا نروم بیهده از جا به جا زان کف دریاصفت درنثار آب درانداز چو کشتی مرا پاره چوبی بدم و از کفت گشته‌ام‌ای موسی جان اژدها عازر وقتم به دمت‌ای مسیح حشر شدم از تک گور فنا یا چو درختم که به امر رسول بیخ کشان آمدم اندر فلا هم تو بده هم تو بگو زین سپس ای دهن و کف تو گنج بقا خسرو تبریز تویی شمس دین سرور شاهان جهان علا