مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۵۴۵

مگر مستی نمی‌دانی که چون زنجیر جنبانی ز مجنونان زندانی جهانی را بشورانی مگر نشنیده‌ای دستان ز بی‌خویشان و سرمستان وگر نشنیده‌ای بستان به جان تو که بستانی تو دانی من نمی‌دانم که چیست این بانگ از جانم وزین آواز حیرانم زهی پرذوق حیرانی صلا مستان و بی‌خویشان صلاای عیش اندیشان صلاای آنک می‌دانی که تو خود عین ایشانی