مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۵۴۲

بتاب‌ای ماه بر یارم بگو یارا اغا پوسی بزن‌ای باد بر زلفش که‌ای زیبا اغا پوسی گر این جایی گر آن جایی وگر آیی وگر نایی همه قندی و حلوایی زهی حلوا اغا پوسی ملامت نشنوم هرگز نگردم در طلب عاجز نباشد عشق بازیچه بیا حقا اغا پوسی اگر در خاک بنهندم تویی دلدار و دلبندم وگر بر چرخ آرندم از آن بالا اغا پوسی اگر بالای که باشم چو رهبان عشق تو جویم وگر در قعر دریاام در آن دریا اغا پوسی ز تاب روی تو ماها ز احسان‌های تو شاها شده زندان مرا صحرا در آن صحرا اغا پوسی چو مست دیدن اویم دو دست از شرم واشویم بگیرم در رهش گویم که‌ای مولا اغا پوسی دلارام خوش روشن ستیزه می‌کند با من بیارای اشک و بر وی زن بگو ایلا اغا پوسی تو را هر جان همی‌جوید که تا پای تو را بوسد ندارد زهره تا گوید بیا این جا اغا پوسی وگر از بنده سیرابی بگیری خشم و دیر آیی بماند بی‌کس و تنها تو را تنها اغا پوسی بیاای باغ وای گلشن بیاای سرو وای سوسن برای کوری دشمن بگو ما را اغا پوسی بیا پهلوی من بنشین به رسم و عادت پیشین بجنبان آن لب شیرین که مولانا اغا پوسی منم نادان تویی دانا تو باقی را بگو جانا به گویایی افیغومی به ناگویا اغا پوسی