مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۴۷۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
پیش از آنک از عدم کرد وجودها سری بیز وجود وز عدم باز شدم یکی دری بیمه و سال سالها روح زدهست بالها نقطه روح لم یزل پاک روی قلندری آتش عشق لامکان سوخته پاک جسم و جان گوهر فقر در میان بر مثل سمندری خود خورد و فزون شود آنک ز خود برون شود سیمبری که خون شود از بر خود خورد بری کوره دل درآ ببین زان سوی کافری و دین زر شده جان عاشقان عشق دکان زرگری چهره فقر را فدا فقر منزه از ردا کز رخ فقر نور شد جمله ز عرش تا ثری مست ز جام شمس دین میکده الست بین صد تبریز را ضمین از غم آب و آذری