مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۴۷۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جان به فدای عاشقان خوش هوسی است عاشقی عشق پرستای پسر باد هواست مابقی از میعشق سرخوشم آتش عشق مفرشم پای بنه در آتشم چند از این منافقی از سوی چرخ تا زمین سلسلهای است آتشین سلسله را بگیر اگر در ره خود محققی عشق مپرس چون بود عشق یکی جنون بود سلسله را زبون بود نی به طریق احمقی عشق پرستای پسر عشق خوش استای پسر رو که به جان صادقان صاف و لطیف و صادقی راه تو چون فنا بود خصم تو را کجا بود طاقت تو که را بود کآتش تیز مطلقی جان مرا تو بنده کن عیش مرا تو زنده کن مست کن و بیافرین بازنمای خالقی یک نفسی خموش کن در خمشی خروش کن وقت سخن تو خامشی در خمشی تو ناطقی بیدل و جان سخنوری شیوه گاو سامری راست نباشدای پسر راست برو که حاذقی