مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۴۳۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از دار ملک لم یزلای شاه سلطان آمدی بر قلب ماهان برزدی سنجق ز شاهان بستدی ماه آمدی از لامکانای اصل کارستان جان صد آفتاب و چرخ را چون ذرهها برهم زدی یک مشعله افروختی تا روز و شب را سوختی عذری به جرم آموختی نیکی خجل شد از بدی از رشک پنهانای پری در جان درآ تا دل بری ای زهره صد مشتریای سر لطف ایزدی بخرام بخرامای صنم زیرا تویی کاندر حرم هم حسرت هر عابدی هم قبله هر معبدی نقشی است بیمثل آن رخش پرنور پاک خالقش زلفی است مشکین طرهاش یا طیلسان احمدی چون شمس تبریزی رود چون سایه جان در پی رود در دیده خاکش توتیا یا کحل نور سرمدی