مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۴۰۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ساقی جان غیر آن رطل گرانم مده ز آنک بدادی نخست هیچ جز آنم مده شهره نگارم ز تو عیش و قرارم ز تو جان بهارم ز تو رسم خزانم مده جان چو تویی بیشکی پیش تو جان جانکی باش مراای یکی هر دو جهانم مده پردگی و فاش تو آفت او باش تو جان رهی باش تو جان و روانم مده دوش بدادی مرا از کف خود باده را چون که چنینم درآ جز که چنانم مده غیر شرابی چو زرای صنم سیمبر هیچ ندانم دگر ز آنک ندانم مده نیست شدم در چمن قفل بر آن در بزن هر کی بپرسد ز من هیچ نشانم مده شیر پراکندهام زخم تو را بندهام بیتو اگر زندهام جز به سگانم مده زان مه چون اخترم زان گل تازه و ترم بیهمگان خوشترم با همگانم مده خسرو تبریزیان شمس حق روحیان پر شده از تو دهان زخم زبانم مده