مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۳۳۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هلا ساقی بیا ساغر مرا ده زرم بستان میچون زر مرا ده به حق آن که در سر دارم از تو چو خم را وا کنی سر سر مرا ده به دیگر کس مده آنچم نمودی مرا ده آن و آن دیگر مرا ده سرش مگشا مگو نامش که آن چیست اگر زهر است اگر شکر مرا ده از آن میجعفر طیار خوردهست شدم بیدست چون جعفر مرا ده بپیما آن شرابی را که بویش به از مشک است و از عنبر مرا ده سقاهم ربهم رطلی شگرف است نهان از مؤمن و کافر مرا ده