مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۳۰۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر روز پری زادی از سوی سراپرده ما را و حریفان را در چرخ درآورده صوفی ز هوای او پشمینه شکافیده عالم ز بلای او دستار کشان کرده سالوس نتان کردن مستور نتان بودن از دست چنین رندی سغراق رضا خورده دی رفت سوی گوری در مرده زد او شوری معذورم آخر من کمتر نیم از مرده هر روز برون آید ساغر به کف و گوید والله که بنگذارم در شهر یک افسرده ای مونس وای جانم چندانت بپیچانم تا شهد و شکر گردیای سرکه پرورده خستم جگرت را من بستان جگری دیگر همچون جگر شیرانای گربه پژمرده همرنگ دل من شو زیرا که نمیشاید من سرخ و سپیدای جان تو زرد و سیه چرده خامش کن و خامش کن دررو به حریم دل کاندر حرمین دل نبود دل آزرده شمس الحق تبریزی بادا دل بدخواهت بر گرد جهان گردان در طمع یکی گرده