مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۲۰۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ای ز رویت تافته در هر زمانی نور نو وی ز نورت نقش بسته هر زمانی حور نو کژ نشین و راست بشنو عقل ماند یا خرد ساقیی چون تو و هر دم باده منصور نو کی تواند شیشهای را ز آتشی برداشتن یا میکهنه کی داند ساختن ز انگور نو میچشان و میکشان روشن دلان را جوق جوق تازه میکن این جهان کهنه را از شور نو عشق عشرت پیشهای که دولتت پاینده باد روز روزت عید تازه هر شبانگه سور نو