مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۱۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خوش خرامان میرویای جان جان بیمن مرو ای حیات دوستان در بوستان بیمن مرو ای فلک بیمن مگرد وای قمر بیمن متاب ای زمین بیمن مروی وای زمان بیمن مرو این جهان با تو خوش است و آن جهان با تو خوش است این جهان بیمن مباش و آن جهان بیمن مرو ای عیان بیمن مدان وای زبان بیمن مخوان ای نظر بیمن مبین وای روان بیمن مرو شب ز نور ماه روی خویش را بیند سپید من شبم تو ماه من بر آسمان بیمن مرو خار ایمن گشت ز آتش در پناه لطف گل تو گلی من خار تو در گلستان بیمن مرو در خم چوگانت میتازم چو چشمت با من است همچنین در من نگر بیمن مران بیمن مرو چون حریف شاه باشیای طرب بیمن منوش چون به بام شه رویای پاسبان بیمن مرو وای آن کس کو در این ره بینشان تو رود چو نشان من توییای بینشان بیمن مرو وای آن کو اندر این ره میرود بیدانشی دانش راهم توییای راه دان بیمن مرو دیگرانت عشق میخوانند و من سلطان عشق ای تو بالاتر ز وهم این و آن بیمن مرو