مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۱۱۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بانگ برآمد ز دل و جان من که ز معشوقه پنهان من سجده گه اصل من و فرع من تاج سر من شه و سلطان من خسته و بستهست دل و دست من دست غم یوسف کنعان من دست نمودم که بگو زخم کیست گفت ز دست من و دستان من دل بنمودم که ببین خون شدهست دید و بخندید دلستان من گفت به خنده که برو شکر کن عید مراای شده قربان من گفتم قربان کیم یار گفت آن منی آن منی آن من صبح چو خندید دو چشمم گریست دید ملک دیده گریان من جوش برآورد و روان کرد آب از شفقت چشمه حیوان من نک اثر آب حیاتش نگر در بن هر سی و دو دندان من آب حیات است روانه ز جوش تازه بدو سدره ایمان من بنده این آبم و این میراب بندهتر از من دل حیران من بس کن گستاخ مرو هین خموش پیش شهنشاه نهان دان من