مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۹۹۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به خدا گل ز تو آموخت شکر خندیدن به خدا که ز تو آموخت کمر بندیدن به خدا چرخ همان دید که من دیدستم ور نه دیدی ز چه بودیش به سر گردیدن گفتمای نی تو چنین زار چرا مینالی گفت خوردم دم او شرط بود نالیدن گفتمای ماه نو این جمله گداز تو ز چیست گفت کاهش دهدم فایده بالیدن فایده زفت شدن در کمی و کاستن است از پی خرج بود مکسبهها ورزیدن پر پروانه پی درک تف شمع بود چونک آن یافت نخواهد پر و دریازیدن در فنا جلوه شود فایده هستیها پس نباید ز بلا گریه و درچغزیدن پس خمش باش همیخور ز کمانهاش خدنگ چون هنر در کمیت خواهد افزاییدن