مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۹۷۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
موی بر سر شد سپید و روی من بگرفت چین از فراق دلبری کاسدکن خوبان چین جان ز غیرت گوش را گوید حدیثش کم شنو دل ز غیرت چشم را گوید که رویش را مبین دست عشرت برگشادم تا ببندم پای غم عشرتم همرنگ غم شدای مسلمانان چنین دست در سنگی زدم دانم که نرهاند مرا لیک غرقه گشته هم چنگی زند در آن و این از در دل درشدم امروز دیدم حال او زردروی و جامه چاک و بییسار و بییمین گفتمش چونی دلا او گریه درشدهایهای از فراق ماه روی همنشان همنشین