مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۹۶۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نوبهارا جان مایی جانها را تازه کن باغها را بشکفان و کشتها را تازه کن گل جمال افروختهست و مرغ قول آموختهست بیصبا جنبش ندارند هین صبا را تازه کن سرو سوسن را همیگوید زبان را برگشا سنبله با لاله میگوید وفا را تازه کن شد چناران دف زنان و شد صنوبر کف زنان فاخته نعره زنان کوکو عطا را تازه کن از گل سوری قیام و از بنفشه بین رکوع برگ رز اندر سجود آمد صلا را تازه کن جمله گلها صلح جو و خار بدخو جنگ جو خیزای وامق تو باری عهد عذرا تازه کن رعد گوید ابر آمد مشکها بر خاک ریخت ای گلستان رو بشو و دست و پا را تازه کن نرگس آمد سوی بلبل خفته چشمک میزند کاندرآ اندر نوا عشق و هوا را تازه کن بلبل این بشنید از او و با گل صدبرگ گفت گر سماعت میل شد این بینوا را تازه کن سبزپوشان خضرکسوه همیگویند رو چون شکوفه سر سر اولیا را تازه کن وان سه برگ و آن سمن وان یاسمین گویند نی در خموشی کیمیا بین کیمیا را تازه کن