مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۹۳۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عاشقان نالان چو نای و عشق همچون نای زن تا چهها در میدمد این عشق در سرنای تن هست این سر ناپدید و هست سرنایی نهان از میلبهاش باری مست شد سرنای من گاه سرنا مینوازد گاه سرنا میگزد آه از این سرنایی شیرین نوای نی شکن شمع و شاهد روی او و نقل و باده لعل او ای ز لعلش مست گشته هم حسن هم بوالحسن بوحسن گو بوالحسن را کو ز بویش مست شد وان حسن از بو گذشت و قند دارد در دهن آسمان چون خرقه رقصان و صوفی ناپدید ای مسلمانان کی دیدهست خرقه رقصان بیبدن خرقه رقصان از تن است و جسم رقصان است ز جان گردن جان را ببسته عشق جانان در رسن ای دل مخمور گویی بادهات گیرا نبود باده گیرای او وانگه کسی با خویشتن