مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۹۱۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اگر خواهی مرا میدر هوا کن وگر سیری ز من رفتم رها کن نیم قانع به یک جام و به صد جام دوساله پیش تو دارم قضا کن بده میگر ننوشم بر سرم ریز وگر نیکو نگفتم ماجرا کن من از قندم مرا گویی ترش شو تو ماشی را بگیر و لوبیا کن سر خم را به کهگل هین مبندا دل خم را برآور دلگشا کن مرا چون نی درآوردی به ناله چو چنگم خوش بساز و بانوا کن اگر چه میزنی سیلیم چون دف که آوازی خوشی داری صدا کن چو دف تسلیم کردم روی خود را بزن سیلی و رویم را قفا کن همیزاید ز دف و کف یک آواز اگر یک نیست از همشان جدا کن حریف آن لبیای نی شب و روز یکی بوسه پی ما اقتضا کن تو بوسه بارهای و جمله خواری نگیری پند اگر گویم سخا کن شدیای نی شکر ز افسون آن لب ز لبای نیشکر رو شکرها کن نه شکر است این نوای خوش که داری نوای شکرین داری ادا کن خموش از ذکر نی میباش یکتا که نی گوید که یکتا را دو تا کن