مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۹۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چرا منکر شدیای میر کوران نمیگویم که مجنون را مشوران تو میگویی که بنما غیبیان را ستیران را چه نسبت با ستوران در این دریا چه کشتی و چه تخته در این بخشش چه نزدیکان چه دوران عدم دریاست وین عالم یکی کف سلیمانی است وین خلقان چو موران ز جوش بحر آید کف به هستی دو پاره کف بود ایران و توران در آن جوشش بگو کوشش چه باشد چه میلافند از صبر این صبوران از این بحرند زشتان گشته نغزان از این موجند شیرین گشته شوران نپردازی به منای شمس تبریز که در عشقت همیسوزند حوران