مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۸۹۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در این دم همدمی آمد خمش کن که او ناگفته میداند خمش کن ز جام باده خاموش گویا تو را بیخویش بنشاند خمش کن مزن تشنیع بر سلطان عشقش که او کس را نرنجاند خمش کن اگر در آینه دم را بگیری تو را از گفت برهاند خمش کن ز گردشهای تو میداند آن کس که گردون را بگرداند خمش کن هر اندیشه که در دل دفن کردی یکایک بر تو برخواند خمش کن ز هر اندیشه مرغی آفریند در آن عالم بپراند خمش کن یکی جغد و یکی باز و یکی زاغ که یک یک را نمیماند خمش کن گر آن مه را نمیبینی ببینی چو چشمت را بپیچاند خمش کن از این عالم و زان عالم مگو زانک به یک رنگیت میراند خمش کن