مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۸۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آن ساعد سیمین را در گردن ما افکن بر سینه ما بنشینای جان منت مسکن سرمست شدمای جان وز دست شدمای جان ای دوست خمارم را از لعل لبت بشکن ای ساقی هر نادر این میز چه خم داری من بنده ظلم تو از بیخ و بنم برکن هم پرده من میدر هم خون دلم میخور آخر نه تویی با من شاباش زهیای من از دوست ستم نبود بر مست قلم نبود جز عفو و کرم نبود بر مست چنین مسکن از معدن خویشای جان بخرام در این میدان رونق نبود زر را تا باشد در معدن با لعل چو تو کانی غمگین نشود جانی در گور و کفن ناید تا باشد جان در تن