مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۸۷۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ای دل چو نمیگردد در شرح زبان من وان حرف نمیگنجد در صحن بیان من میگردد تن در کد بر جای زبان خود در پرده آن مطرب کو زد ضربان من هم ساغر و هم باده سرمست از آن ساقی هم جان و جهان حیران در جان و جهان من از غیب یکی لعلی در غار جهان آمد وان لعل شده حیران در عزت کان من ما را تو کجا یابی گر موی به مو جویی چون در سر زلف او گشتهست مکان من جان دوش مر آن مه را میگفت دلم خستی پیکان پر از خون بینای سخته کمان من گفتا که شکار من جز شیر کجا باشد جز لعل بدخشانی کی یافت نشان من جز دلق دو صدپاره من پاره کجا گیرم باقی قماشت کوای دلق کشان من شمس الحق تبریزی از دور زمان برتر و افزوده ز هر دوری از وی دوران من