مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۸۶۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ای سنجق نصرالله وی مشعله یاسین یا رب چه سبک روحی بر چشم و سرم بنشین ای تاج هنرمندی معراج خردمندی تعریف چه میباید چون جمله تویی تعیین هر ذره که میجنبد هر برگ که میخنبد بیکام و زبان گفتی در گوش فلک بنشین جان همه جاناای دولت مولانا جان را برهانیدی از ناز فلان الدین از نفخ تو میروید پر ملاء الاعلی وز شرق تو میتفسد پشت فلک عنین از عشق جهان سوزت وز شوق جگردوزت بیهیچ دعاگویی عالم شده پرآمین ناگاه سحرگاهی بیرخنه و بیراهی آورد طبیب جان یک خمره پرافسنتین تا این تن بیمارم وین کشته دل زارم زنده شد و چابک شد برداشت سر از بالین گفتم که ملیحی تو مانا که مسیحی تو شاد آمدیای سلطانای چاره هر مسکین پیغامبر بیماران نافعتری از باران در خمره چه داری گفت داروی دل غمگین حرز دل یعقوبم سرچشمه ایوبم هم چستم و هم خوبم هم خسرو و هم شیرین گفتم که چنان دریا در خمره کجا گنجد گفتا که چه دانی تو این شیوه و این آیین کی داند چون آخر استادی بیچون را گنجاند در سجین او عالم علیین یوسف به بن چاهی بر هفت فلک ناظر و اندر شکم ماهی یونس زبر پروین گر فوقی وگر پستی هستی طلب و مستی نی بر زبرین وقف است این بخت نه بر زیرین خامش که نمیگنجد این حصه در این قصه رو چشم به بالا کن روی چو مهش میبین