مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۸۵۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چه دانی تو خراباتی که هست از شش جهت بیرون خرابات قدیم است آن و تو نو آمده اکنون نباشد مرغ خودبین را به باغ بیخودان پروا نشد مجنون آن لیلی به جز لیلی صد مجنون هزاران مجلس است آن سو و این مجلس از آن سوتر که این بیچونتر است اندر میان عالم بیچون ببین جانهای آن شیران در آن بیشه ز اجل لرزان کز آن شیر اجل شیران نمیمیزند الا خون بسی سیمرغ ربانی که تسبیحش اناالحق شد بسوزد پر و بال او اگر یک پر زند آن سون وزیر و حاجب و محمود ایازی را شده چاکر که آن جا کو قدم دارد بود سرهای مردان دون تو معذوری در انکارت که آن جا میشود حیران جنید و شیخ بسطامی شقیق و کرخی و ذاالنون ازیرا راه نتوان برد سوی آفتابای جان مگر کان آفتاب از خود برآید سوی این هامون مگر هم لطف شمس الدین تبریزیت برهاند وگر نی این غزل میخوان و بر خود میدم این افسون