مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۸۴۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
حرام استای مسلمانان از این خانه برون رفتن میچون ارغوان هشتن ز بانگ ارغنون رفتن برون زرق است یا استم هزاران بار دیدستم از این پس ابلهی باشد برای آزمون رفتن مرو زین خانهای مجنون که خون گریی ز هجران خون چو دستی را فروبری عجایب نیست خون رفتن ز شمع آموزای خواجه میان گریه خندیدن ز چشم آموزای زیرک به هنگام سکون رفتن اگر باشد تو را روزی ز استادان بیاموزی چو مرغ جان معصومان به چرخ نیلگون رفتن بیاای جان که وقتت خوش چو استن بار ما میکش که تا صبرت بیاموزد به سقف بیستون رفتن فسون عیسی مریم نکرد از درد عاشق کم وظیفه درد دل نبود به دارو و فسون رفتن چو طاسی سرنگون گردد رود آنچ در او باشد ولی سودا نمیتاند ز کاسه سر نگون رفتن اگر پاکی و ناپاکی مرو زین خانهای زاکی گناهی نیست در عالم تو راای بنده چون رفتن تویی شیر اندر این درگه عدو راه تو روبه بود بر شیر بدنامی از این چالش زبون رفتن چو نازی میکشی باری بیا ناز چنین شه کش که بس بداختری باشد به زیر چرخ دون رفتن ز دانشها بشویم دل ز خود خود را کنم غافل که سوی دلبر مقبل نشاید ذوفنون رفتن شناسد جان مجنونان که این جان است قشر جان بباید بهر این دانش ز دانش در جنون رفتن کسی کو دم زند بیدم مباح او راست غواصی کسی کو کم زند در کم رسد او را فزون رفتن رها کن تا بگوید او خموشی گیر و توبه جو که آن دلدار خو دارد به سوی تایبون رفتن