مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۸۴۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چهره شرمگین تو بستد شرمگان من شور تو کرد عاقبت فتنه و شر مکان من مه که نشانده تو است لابه کنان به پیش تو پیش خودم نشان دمیای شه خوش نشان من در ره تو کمین خسم از ره دور میرسم ای دل من به دست تو بشنو داستان من گرد فلک همیدوم پر و تهی همیشوم زانک قرار بردهایای دل و جان ز جان من گرد تو گشتمی ولی گرد کجاست مر تو را گرد در تو میدومای در تو امان من عشق برید ناف من بر تو بود طواف من لاف من و گزاف من پیش تو ترجمان من گه همه لعل میشوم گاه چو نعل میشوم تا کرمت بگویدم باز درآ به کان من گفت مرا که چند چند سیر نگشتی از سخن زانک سوی تو میرود این سخن روان من