مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۸۲۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
باز نگار میکشد چون شتران مهار من یارکشی است کار او بارکشی است کار من پیش رو قطارها کرد مرا و میکشد آن شتران مست را جمله در این قطار من اشتر مست او منم خارپرست او منم گاه کشد مهار من گاه شود سوار من اشتر مست کف کند هر چه بود تلف کند لیک نداند اشتری لذت نوشخوار من راست چو کف برآورم بر کف او کف افکنم کف چو به کف او رسد جوش کند بخار من کار کنم چو کهتران بار کشم چو اشتران بار کی میکشم ببین عزت کار و بار من نرگس او ز خون من چون شکند خمار خود صبر و قرار او برد صبر من و قرار من گشته خیال روی او قبله نور چشم من وان سخنان چون زرش حلقه گوشوار من باغ و بهار را بگو لاف خوشی چه میزنی من بنمایمت خوشی چون برسد بهار من میچو خوری بگو به میبر سر من چه میزنی در سر خود ندیدهای باده بیخمار من باز سپیدی و برو میر شکار را بگو هر دو مرا تویی بلی میر من و شکار من مطلع این غزل شتر بود از آن دراز شد ز اشتر کوتهی مجوای شه هوشیار من