مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۸۱۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
من خوشم از گفت خسان وز لب و لنج ترشان من بکشم دامن تو دامن من هم تو کشان جان من و جان تو را هر دو به هم دوخت قضا خوش خوش خوش خوشم پیش توای شاه خوشان زانک مرا داد لبش نیست لبی را اثرش ز آنچ چشیدم ز لبت هیچ لبی را مچشان آنک ترش روی بود دانک درم جوی بود از خم سرکه است همه با شکرانش منشان گفتمای شاه علم من که میان عسلم از عسل من که چشد گفت لب خوش منشان