مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۸۱۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خوش میگریزی هر طرف از حلقه ما نی مکن ای ماه برهم میزنی عهد ثریا نی مکن تو روز پرنور و لهب ما در پی تو همچو شب هر جا که منزل میکنی آییم آن جا نی مکن ای آفتابی در حمل باغ از تو پوشیده حلل بیتو بماند از عمل در زخم سرما نی مکن ای آفتابت دایهای ما در پیت چون سایهای ای دایه بیالطاف تو ماندیم تنها نی مکن