مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۸۰۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
پوشیده چون جان میروی اندر میان جان من سرو خرامان منیای رونق بستان من چون میروی بیمن مروای جان جان بیتن مرو وز چشم من بیرون مشوای مشعله تابان من هفت آسمان را بردرم وز هفت دریا بگذرم چون دلبرانه بنگری در جان سرگردان من تا آمدی اندر برم شد کفر و ایمان چاکرم ای دیدن تو دین من وی روی تو ایمان من بیپا و سر کردی مرا بیخواب و خور کردی مرا در پیش یعقوب اندرآای یوسف کنعان من از لطف تو چون جان شدم وز خویشتن پنهان شدم ای هست تو پنهان شده در هستی پنهان من گل جامه در از دست تو وی چشم نرگس مست تو ای شاخهها آبست تو وی باغ بیپایان من یک لحظه داغم میکشی یک دم به باغم میکشی پیش چراغم میکشی تا وا شود چشمان من ای جان پیش از جانها وی کان پیش از کانها ای آن بیش از آنهاای آن منای آن من چون منزل ما خاک نیست گر تن بریزد باک نیست اندیشهام افلاک نیستای وصل تو کیوان من بر یاد روی ماه من باشد فغان و آه من بر بوی شاهنشاه من هر لحظهای حیران من ای جان چو ذره در هوا تا شد ز خورشیدت جدا بیتو چرا باشد چراای اصل چارارکان من ای شه صلاح الدین من ره دان من ره بین من ای فارغ از تمکین منای برتر از امکان من