مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۸۰۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آن شاخ خشک است و سیههانای صبا بر وی مزن ای زندگی باغها وی رنگ بخش مرد و زن هانای صبای خوب خد اندر رکابت میرود آب روان و سبزهها وز هر طرف وجه الحسن دریادلی و روشنی بر خشک و برتر میزنی او سخت خشک است و سیه بر وی مزن از بهر من من خیره روتر آمدم بر جود تو راهی زدم این کی تواند گفت گل با لاله یا سرو و سمن ای باغ ساز و دست نی چون عقل فوق و پست نی هستی چو نحل خانه کن یا جان معمار بدن خواهی که معنی کش شوم رو صبر کن تا خوش شوم رنجور بسته فن بود خاصه در این باریک فن