مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۷۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر تو عودی سوی این مجمر بیا ور برانندت ز بام از در بیا یوسفی از چاه و زندان چاره نیست سوی زهر قهر چون شکر بیا گفتنت الله اکبر رسمی است گر تو آن اکبری اکبر بیا چون میاحمر سگان هم میخورند گر تو شیری چون میاحمر بیا زر چه جویی مس خود را زر بساز گر نباشد زر تو سیمین بر بیا اغنیا خشک و فقیران چشمتر عاشقا بیشکل خشک وتر بیا گر صفتهای ملک را محرمی چون ملک بیماده و بینر بیا ور صفات دل گرفتی در سفر همچو دل بیپا بیا بیسر بیا چون لب لعلش صلایی میدهد گر نهای چون خاره و مرمر بیا چون ز شمس الدین جهان پرنور شد سوی تبریز آ دلا بر سر بیا