مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۷۸۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دزدیده چون جان میروی اندر میان جان من سرو خرامان منیای رونق بستان من چون میروی بیمن مروای جان جان بیتن مرو وز چشم من بیرون مشوای شعله تابان من هفت آسمان را بردرم وز هفت دریا بگذرم چون دلبرانه بنگری در جان سرگردان من تا آمدی اندر برم شد کفر و ایمان چاکرم ای دیدن تو دین من وی روی تو ایمان من بیپا و سر کردی مرا بیخواب و خور کردی مرا سرمست و خندان اندرآای یوسف کنعان من از لطف تو چو جان شدم وز خویشتن پنهان شدم ای هست تو پنهان شده در هستی پنهان من گل جامه در از دست توای چشم نرگس مست تو ای شاخها آبست توای باغ بیپایان من یک لحظه داغم میکشی یک دم به باغم میکشی پیش چراغم میکشی تا وا شود چشمان من ای جان پیش از جانها وی کان پیش از کانها ای آن پیش از آنهاای آن منای آن من منزلگه ما خاک نی گر تن بریزد باک نی اندیشهام افلاک نیای وصل تو کیوان من مر اهل کشتی را لحد در بحر باشد تا ابد در آب حیوان مرگ کوای بحر من عمان من ای بوی تو در آه من وی آه تو همراه من بر بوی شاهنشاه من شد رنگ و بو حیران من جانم چو ذره در هوا چون شد ز هر ثقلی جدا بیتو چرا باشد چراای اصل چار ارکان من ای شه صلاح الدین من ره دان من ره بین من ای فارغ از تمکین منای برتر از امکان من