مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۷۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
علی اهل نجد الثنا و سلام و عیشتنا فی غیرهم لحرام فضیلته للفاضلین بصیره ملاحته للعاشقین قوام بصیره اهل الله منه مکحل و عشره اهل الحق فیه مدام ایا ساکنیها من فضیله سیدی لکم عیشه مرضیه و دوام و لو لا حجاب العز ارخی ملیکنا لکان علی باب الملیک زحام ملیک اذا لاحت شعاشع خده لا صبح حیا صخره و رخام سقی الله وقتا انطقانا کلامه ففی الروح من ذاک الکلام کلام غدا آلفا قلبی یقوم لامره وقدی من عذل العواذل لام