مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۱۷۷۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اتیناکم اتیناکم فحیونا نحییکم و لو لاکم و لقیاکم لما کنا بودایکم دخلنا دارکم سکری فشکرا ربنا شکرا ذکرتم عهدنا ذکرا و نادانا منادیکم خرجنا من قری الوادی دخلنا القصر یا حادی توافیتم بمیعادی و باح الراح ساقیکم فاخف القصر لا تبدی و من یسئلک لا تهدی فانت الغوث و المجدی اذا ناجی مناجیکم و تسقینا و تشفینا و مثل السر تخفینا و هذا کله فضل فانا لا نکافیکم